pukkelpopdrama

Ik heb al lang niet geblogd en wou dus graag een leuk blog gaan maken. Maar als ik dan op de radio en op twitter dit allemaal lees over pukkelpop.. nee sorry maar dan kan ik nu niet even heel blij gaan doen vindt ik. En als ik al die foto's en filmpjes zie valt mijn mond open. Best lullig, heb je een heel evenement opgezet en dan ineen keer word alles verstoord door de natuur. Gelukkig duurde het zware weer niet lang, ik zou niet willen weten hoe het afgelopen zou zijn als dit noodweer zich langer voorzette. Ik vraag me ook af hoe al die 60.000 mensen zich in een keer willen verplaatsen. Eerst dikke file naar pukkelpop toe, en nu -diezelfde dag- een dikke file van pukkelpop af. Mooi om te zien dat veel mensen hulp aanbieden aan bezoekers van dit festival, maar wat wil je ermee bereiken. Die mensen waren de hele dag al doorweekt nat dus waarom ineens ermee aankomen dat je droge kleren voor ze hebt? En dat ze eten geven aan bezoekers, hallo we zijn nog geen uur later en ze vergaan echt nog niet van de honger hoor, stuur dan maar wat eten op naar Afrika want daar hebben ze het echt nodig. Ik ga weer verder met informatie winnen via twitter en wens veel sterkte aan familie/vrienden van de overledenen.

eerste indruk

'Wat kijkt zij vies, dat zal wel een bitch zijn.' Een paar maanden later zijn jullie beste vriendinnen. De eerste indruk van iemand laat je meteen weten hoe een persoon is. Hoewel veel eerste indrukken vaak kloppen kun je er ook behoorlijk naast zitten. De eerste seconde dat he een persoon voor het eerst ziet denk je al helemaal te weten hoe diegene is. Natuurlijk heb je mensen waarbij je na drie tellen al weet (denkt) dat ze totaal niet jou type zijn, maar is het nodig om dan meteen gemeen te gaan doen? Op z'n minst kun je hem of haar een kans geven. Na een gesprek met iemand aan te zijn gegaan weet je al iets beter hoe diegene is, maar gedurende de tijd leer je mensen kennen. En wie weet ontstaat er een leuke vriendschap tussen jullie twee. Ik heb zelf ook vaak genoeg gehad dat iemand me niet aardig leek en ik ze daarom maar een beetje negeerde of uit deed lachen. Na een tijdje kwam ik er echter achter dat ze eigenlijk heel erg op mij leken. Gelukkig dat ik niet mensen ga uitschelden de eerste keer dat ik ze zie. En door deze gebeurtenissen met vriendinnen doe ik ook minder snel mensen bekritiseren. Alleen als ik heel erg moe en daardoor chagrijnig ben heb ik meteen op alles en iedereen commentaar, maar op dat soort momenten begeef je jezelf ook in een danger zone als ik je zie en je me niet bevalt. Gelukkig bestaat er zoiets als voedsel en een bed om mij van mijn chagrijnigheid af te helpen. Toch zou ik graag minder commentaar op mensen willen hebben, ik kan er namelijk zelf ook niet tegen als ik groepjes meiden zie roddelen over iedereen die langs loopt. Van de andere kant laat dat ook zien dat die meisjes geen leven hebben aangezien ze niets beters hebben om over te praten. Bij de gedachte daaraan voel ik me al een stuk beter.

Tippie

drie jaar geleden zag ik hem voor de eerste keer
nu zie ik hem iedere dag weer
is het niet op school, is het tijdens praten met marijne
voor degene die het niet weten, tippie is een fijne
wat hebben we toch veel met hem meegemaakt
wat zijn we toch zeer op hem afgekraakt
tippie had altijd bepaalde trekjes
die deed hij altijd op bepaalde plekjes
hij deed aan zijn bril sabbelen en vaak aan zijn koppie krabbelen
in de eerste klas moesten we drummen
de naam van tippie konden we daarbij wel uitgummen
erg goed was hij niet met dit instrument
maar hij was en bleef onze docent
hij deed vaak aan zijn snor rollen
volgens marijne is hij ook allergisch voor pollen
hij deed veel aan een ritmisch dictee
we ginge uiteten bij de wok, dat was voor hem een chique diner
tippie is een groot deel van onze jeugd geworden
ontdanks we veel over hem knorden

Ouders

Iedereen heeft er wel eens last van, maar je komt er niet vanaf. Vaak het gezeur dat je alwéér niet je kamer opgeruimd hebt of dat je alwéér geen klusjes in huis hebt gedaan. Ik houd erg veel van mijn ouders, maar soms kan ik ze wel iets aandoen. Waar ouders ook erg goed in zijn is hun kind voor schut zetten tegenover veel mensen. Daarvan heb ik weer iets moois meegemaakt deze vakantie. Op de camping komen vaak locale bandjes optreden om voor wat sfeer op het terras te zorgen. Net als het terras helemaal vol zit besluiten mijn moeder en haar vriend doodleuk om even te gaan dansen. Toen ze opstonden en elkaar vastpakten wist ik genoeg, weg hier! Ik ben snel van het terras gevlucht en ben de hele avond er niet meer terug gekomen. Als je je over de schaamte heen hebt gezet dat je die twee mensen zag dansen, komt de volgende dag doodleuk iemand naar je toe en vertelt dat diegene mijn ouders gisteren zag dansen. Woedend draai ik me dan om en probeer aan iets leuks te denken, want je kunt natuurlijk niet iemand vol gaan schelden omdat diegene je aan iets laat herinneren wat je net probeert te vergeten. Hier komt het eigenlijk op meer: ouders doen waar ze goed in zijn. En laten dat nou net altijd dingen zijn waarvan jij liever hebt dat ze dat niet doen. Ook zijn ze erg eigenwijs en wijken ze moeilijk af van hun manier van denken. Maar het zijn en blijven je ouders dus wat wil je eraan doen? Iedere keer als ze iets doen wat je niet leuk vind ze een stroomschok geven zodat ze dat een volgende keer niet doen? Ik denk niet dat je voor die dag dan iets anders dan de muren van je slaapkamer ziet. Mijn moeder zegt ook altijd dat ze best meevalt -op dat moment zit er net iets in mijn keel en begin ik hard te hoesten, dat heeft mijn moeder nooit door maar goed- met mijn moeder alleen is ook best te leven. Helaas dat haar 'straffen' verdrievoudigd worden door haar lieftallige vriend, die erg goed is in het manipuleren van mijn moeder. Jammer genoeg kan ik nooit mijn mond houden en krijg ik daardoor nog meer straf, maar dat ligt volgens mijn moeder aan mijzelf. Misschien zou ik eens mijn mond vaker moeten gaan houden, maar bij die gedachte weet ik toch dat ik mijn mond nooit zal houden en dat mijn leven zolang ik thuis woon voornamelijk geregeld zal worden door mijn moeder's vriend en een beetje mijn moeder. En dat tot grote spijt van mijn vader en mij.

pony's,hondjes,lolly's en eenhoorns

Oke, nadat je deze titel hebt gelezen; NIET METEEN WEGKLIKKEN. want dit is geen blog voor verstandelijk gehandicapten. niet dat ik iets tegen die mensen heb, ze zijn erg aardig enzo (denk ik..) carlijn bedacht deze titel omdat ik geen inspiratie had. als ik iets begin te schrijven komt de rest vanzelf. carlijn, bedankt voor de titel. maarja ik zal ook wel eventjes iets zeggen over wat in de titel staat. om te beginnen pony's, daar heb ik vroeger op gereden! ik rij namelijk vanaf mijn 8e al paard. vroeger reed ik op pony's, paarden waren iets te groot voor me. zie je het voor je, een kleine iris op zo'n groot beest, goed in verhouding. volgende, hondjes. ik wil een hond. al heel lang. maar ik mag er geen. ja ouders moeten altijd iets te zeuren hebben. hondjes hebben zo'n grote puppy ogen, dat je ook zo'n hondje MOET hebben. en dan ging ik vroeger schreeuwen en gillen en schoppen en slaan omdat ik er ook een wou. nu ben ik erachter dat het niet helpt. verstand komt dus wel degelijk met de jaren. over lolly's gesproken, daar heb ik best zin in. leuk omdat er zo veel verschillende smaken van zijn maar verder heb ik er niets over te melden. en eenhoorns, dat zijn zo'n mooie verzinseldieren. een wit paard met een hoorn, maar dan niet als charlie the unicorn. over charlie the unicorn gesproken, wil je me laten lachen? zet dan zo'n filmpje op. en je maakt me dus niet aan het lachen door samson en gert na te gaan doen, daar ben ik net even achter gekomen. aangezien ik mijn titel heb verklaart, verklaar ik nu dit eerst blog voor klaar.  dus trek de champagnefles maar open, want ierisjeblogt gaat van start!